Blog post

Ik bewonder hoe bijzonder jij bent!

november 10, 2018

Vrijdagavond mocht ik mee tijdens Sint Maarten oftewel Sintermerte om een van mijn cliënten te ondersteunen. Werk? Ja dat is het maar zo ervaar ik het niet!

Wat een welkom!

Bij binnenkomst hoor ik de zusjes al roepen “Stephanie!!!”, wat een ontvangst. Een dikke knuffel bij binnenkomst en ze kruipt even dicht tegen me aan, we hadden elkaar al even niet gezien en ik was dus blijkbaar gemist. Zuslief knuffelt ook graag dus ook van haar kreeg ik een dikke pakkerd. En dan….kinderen klaar? Check! Mama klaar? Check? Lampions en werkende lampjes? Check! Let’s go!

Oeps! Kapot!

In de auto wilden de dames elkaar helpen, ongelofelijk lief maar daar ging het toch plotseling mis. Haar billen belandden op haar lampion, kapot! Met als gevolg verdriet en ze wilde een nieuwe lampion! Ik pakte de lampion en gaf aan dat het best nog wel te redden was. Op dat moment zei ik dat nog tegen dovemansoren, ze moest en zou een nieuwe lampion krijgen. Mama reed aan en ik heb de lampion zo goed als ik kon gemaakt, de schade was beperkt.

Onzichtbaar lijntje

Achter me hoorde ik gesnik en nog steeds gebrek aan vertrouwen dat ze met de lampion kon lopen. Omdat ze achter me zat deed ik mijn arm naar achter en bood haar stilzwijgend mijn hand aan. Die pakte ze zonder iets te zeggen, ze hiel hem vast tot we op de parkeerplaats waren. Een onzichtbaar lijntje is dat tussen ons twee, als we elkaar zien is het altijd goed! Ze voelt dat ik haar zie en dat ik er ben en dat was voor vanavond voldoende.

En de lampion….die was voor haar voldoende gemaakt en mocht gewoon mee! Ik kreeg de vraag waarom ik dat zo goed kon maken? Volgens mij was het niet zo belangrijk hoe de lampion er uit zag, het troosten was al de halve oplossing.

Genieten!

Wat deed ze het de rest van de avond goed! En wat heb ik genoten van de ondeugende blikken, mijn hand die werd vastgepakt, de stiekeme knuffels en vooral van de glinstering in haar ogen tijdens het kijken naar het grote vuur! Zuslief die stal af en toe ook even een handje onderweg tijdens de optocht.

En mama die genoot ook, gaf complimenten en straalt als ze naar haar dochters kijkt! Hoe mooier kan een vrijdagavond werken dan nog worden?

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vorige bericht