Blog post

Aanvaarding

oktober 28, 2018

Deze week zei een ouder tegen me “jij zegt wel dat het mijn dochter uiteindelijk goed in ze heel veel in haar mars heeft maar als mama moet ik door een soort rouwverwerking heen”. Dát was wel even een eye opener!

Ontkenning

Ik realiseer me dat de stap om te erkennen dat je zoon/dochter anders is een hele lastige is. Dat is de eerste stap en als je die hebt gezet begint het hele circus van intake, gesprekken, observaties en in de meeste gevallen een diagnose.

Boosheid

Bij veel ouders zie ik dan ook boosheid en onmacht want eigenlijk wil je voor je zoon/dochter geen stempel. Soms ook juist wel want je kunt dingen plaatsen en een naam geven. Krom genoeg opent het ook deuren voor extra hulpverlening, speciaal onderwijs of vrijetijdsbesteding. Bij veel ouders komt dan ook boosheid naar boven als de omgeving niet lijkt te snappen waar jij je als ouder druk over maakt. Want hé je ziet er vaak niets aan! Een vreselijke opmerking voor ouders!

Het gevecht aan gaan

Vooral bij veel moeders komt dat een soort oergevoel naar boven. Ze willen vechten voor hun kind en de plek in de maatschappij. Liefst op het reguliere onderwijs en binnen het gezin en omgeving. Je moet bijvoorbeeld vechten voor de juiste begeleiding, leerlingenvervoer voor het speciaal onderwijs en voor begrip in de omgeving.

Depressie

Vaak loop je zo vaak tegen muren aan als ouder dat je je machteloos voelt. Luistert er eigenlijk wel iemand? Begrijpen ze het wel? Soms wordt je er als ouder moedeloos van en als hulpverlener ook. Soms wil ik ook roepen “begrijp je het dan écht niet?”.

Aanvaarding

Uiteindelijk kun je als ouder niet meer doen dan je neerleggen bij hoe de maatschappij tegenwoordig werkt. En een diagnose aanvaard je als ouder uiteindelijk ook en gaat ook alle mooie en positieve kanten zien. En in de meeste gevallen zien ouders ook een positief toekomstbeeld.

Positiever kijken

Als hulpverlener kan ik nog wel eens de “fout” maken om het positiever te zien dan de ouders. Zij bevinden zich nog in bovenstaand proces en verklaren me soms voor gek of voelen zich misschien zelfs gekwetst. Ik kijk van een afstand en ben geen ouder dus ik kan vanuit een helikopter perspectief kijken. Ik heb geleerd in alle jaren dat ouders in eigen tempo door het proces heen gaan maar dat ik vooral wel alle positieve kanten moet blijven belichten. Als ik meega in negatieve uitspraken dan raken ouders alleen maar meer in de put.

Positieve kanten

Wat zie ik als hulpverlener? Ik zie in elk kind waar ik mee werk alle positieve kanten. In mijn 10 jaar ervaring heb ik al zoveel succesverhalen mogen meemaken en horen dat ik er bij ieder gezin vertrouwen in heb dat we komen waar we graag willen. Als het niet lukt dan stellen we doelen bij of proberen een andere aanpak. Het helpt ook om soms alleen maar om te luisteren naar ouders en ze gerust te stellen en samen de strijd aan te gaan tegen het onbegrip dat ze ervaren.

Passie

Mijn werk als hulpverlener staat bovenaan en is prioriteit, dat is waar mijn passie ligt. Maar ik vind het ook belangrijk om mijn kennis te delen door het geven van workshops en lezingen. In mei/juni mocht ik onderdeel zijn van drie studiedagen voor chauffeurs in het leerlingenvervoer. Al heb ik maar één chauffeur kunnen bereiken, die na de lezing zijn aanpak heeft aangepast dan ben ik daar al heel blij mee. En al heb ik maar één chauffeur de kennis bijgebracht over autisme of gedragsproblematiek bij kinderen in het speciaal onderwijs dan heb ik dát toch maar weer even mooi voor elkaar gekregen.

Ik ben benieuwd naar hoe jullie als ouders het bovenstaande ervaren? Natuurlijk zijn tips van harte welkom, ouders zijn zeer zeker ook ervaringsdeskundigen!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vorige bericht Volgende bericht